Wyobraźnia, która nie zna granic
W świecie zdominowanym przez cyfrowe produkcje Disneya i Pixara, czeska animacja pozostaje bastionem rzemiosła, poetyki i artystycznej odwagi. Czesi od zawsze posiadali unikalny dar: potrafili tchnąć duszę w kawałek drewna, gliny czy zwykłą wycinankę. To właśnie tutaj, w studiach takich jak praski „Bratři v triku”, powstawały produkcje, które ukształtowały wyobraźnię milionów dzieci w całej Europie. Jednak czeska szkoła animacji to także mroczne, surrealistyczne dzieła dla dorosłych, które zdobywały nagrody w Cannes i Berlinie. Od niewinnych przygód Krecika, przez zbójnika Rumcajsa, aż po niepokojące wizje Jana Švankmajera – czeska animacja to dowód na to, że film rysunkowy może być potężnym narzędziem filozoficznym, politycznym i estetycznym. Niniejszy artykuł analizuje fundamenty tego fenomenu, przedstawia sylwetki mistrzów i wyjaśnia, dlaczego czeskie „wieczorynki” (večerníčky) stały się dobrem narodowym.
