Bohumil Hrabal (1914–1997) to esencja czeskości. Pisarz, który najchętniej tworzył przy stoliku w gospodzie „U Zlatého tygra”, słuchając historii opowiadanych przez robotników, emerytów i marzycieli. Jego styl – „pábění” – to specyficzny rodzaj gadatliwości, w której tragizm miesza się z komizmem, a wulgarność z najczystszą poezją. Zanim stał się literacką gwiazdą, pracował jako dyżurny ruchu, robotnik w stalowni i pakowacz makulatury. To tam zebrał historie, które później podbiły świat.
