„Nikt nic nie wie”, czyli siła czeskiego spojrzenia
Fraza „czeski film” w polskim języku potocznym oznacza chaos i brak logiki, jednak w rzeczywistości czeska kinematografia to jeden z najbardziej uporządkowanych i docenianych systemów artystycznych w Europie. Czesi od zawsze posiadali unikalną zdolność opowiadania o rzeczach tragicznych w sposób lekki, niemal absurdalny, co stało się ich znakiem rozpoznawczym na świecie. To tutaj, w sercu Europy, narodziło się kino, które nie boi się śmieszności, a jednocześnie potrafi zadawać najtrudniejsze pytania o kondycję ludzką. Od gigantycznych hal produkcyjnych w praskim Barrandovie, zwanym „Hollywoodem Wschodu”, po kameralne produkcje niezależne – czeskie kino to opowieść o narodzie, który potrafi śmiać się z samego siebie, nawet gdy historia nie daje ku temu powodów. Niniejszy artykuł analizuje fundamenty tego zjawiska, od rewolucji lat 60. po współczesne hity, które wciąż przyciągają przed ekrany miliony widzów.
