Regionalny głos w sercu Europy

Dziedzictwo spotkania w Wyszehradzie

Grupa Wyszehradzka (V4) to najważniejszy format współpracy regionalnej w Europie Środkowej. Powstała w 1991 roku jako sojusz trzech (po rozpadzie Czechosłowacji – czterech) państw dążących do wspólnego powrotu do struktur zachodnich: NATO i Unii Europejskiej. Nazwa nawiązuje do historycznych zjazdów królów w węgierskim Wyszehradzie, co podkreśla głębokie, historyczne korzenie wspólnoty interesów tego regionu. Choć każde z państw członkowskich ma własne ambicje i specyficzną politykę wewnętrzną, V4 pozostaje platformą konsultacji, budowania wspólnych stanowisk w Brukseli oraz realizacji projektów infrastrukturalnych i kulturalnych, które łączą narody Europy Środkowej.

Fundamenty i cele współpracy

Współpraca w ramach V4 opiera się na cyklicznych prezydencjach (zmienianych co rok) oraz działaniu Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego (IVF). Główne obszary działań to:

• Polityka Europejska: Koordynacja stanowisk w sprawach budżetu UE, polityki migracyjnej oraz bezpieczeństwa energetycznego.

• Infrastruktura: Wspólne dążenie do rozbudowy korytarzy transportowych na osi Północ-Południe (drogi, koleje dużych prędkości).

• Bezpieczeństwo: Współpraca wojskowa, w tym tworzenie Wyszehradzkiej Grupy Bojowej, która jest elementem struktur obronnych UE.

Dynamika i wyzwania

V4 to organizm żywy, który przechodzi przez okresy silnej spójności, jak i momenty różnic zdań, szczególnie w kwestiach polityki zagranicznej czy relacji z mocarstwami pozaeuropejskimi. Dla Czech, podobnie jak dla pozostałych członków, Grupa jest narzędziem zwiększającym siłę głosu małych i średnich państw na forum międzynarodowym. Niezależnie od bieżących sporów politycznych, siła V4 tkwi w bliskości geograficznej, podobnych doświadczeniach historycznych i ścisłych więziach gospodarczych, które sprawiają, że współpraca ta jest trwałym elementem czeskiej racji stanu.

Krzysztof, to uzupełnienie jest kluczowe, bo V4 to nie jest monolit. Choć kraje te łączy geografia i historia, to w 2026 roku ich drogi polityczne i priorytety często się rozchodzą. Poniżej znajduje się uniwersalne zestawienie różnic, które pomoże czytelnikowi zrozumieć, dlaczego w Grupie Wyszehradzkiej tak często dochodzi do tarć.

Różnice wewnątrz V4: Cztery kraje, różne drogi

Mimo wspólnych celów strategicznych, państwa Grupy Wyszehradzkiej reprezentują odmienne podejścia do kluczowych wyzwań współczesności. Różnice te wynikają z uwarunkowań gospodarczych, geograficznych oraz różnej wrażliwości politycznej poszczególnych społeczeństw.

1. Relacja z Unią Europejską: Eurorealizm vs. Eurooptymizm

Podejście do integracji europejskiej to jedna z głównych osi podziału:

• Czechy i Polska: Tradycyjnie prezentują postawę eurorealistyczną. Cenią wspólny rynek i swobodę przepływu osób, ale silnie akcentują suwerenność państw narodowych i sceptycznie podchodzą do koncepcji federalizacji UE. Czechy dodatkowo pozostają poza strefą euro, traktując własną walutę jako atrybut niezależności.

• Słowacja: Jako jedyny członek V4 w strefie euro, jest najsilniej zintegrowana z rdzeniem Unii. To sprawia, że Bratysława często zajmuje bardziej koncyliacyjne stanowisko wobec Brukseli, dbając o stabilność wspólnej waluty.

• Węgry: Często wchodzą w otwarty spór z instytucjami unijnymi w kwestiach praworządności i scentralizowanego zarządzania, promując wizję „Europy narodów”.

2. Bezpieczeństwo i polityka wschodnia

To obecnie najbardziej zapalny punkt w relacjach wyszehradzkich:

• Polska i Czechy: Prezentują najbardziej asertywną postawę wobec zagrożeń ze wschodu. Stawiają na ścisłą współpracę z USA, wzmacnianie wschodniej flanki NATO i aktywną pomoc dla państw aspirujących do struktur zachodnich. Dla Warszawy i Pragi bezpieczeństwo militarne jest absolutnym priorytetem.

• Węgry i Słowacja: Wykazują bardziej pragmatyczne (często określane jako wielowektorowe) podejście. Akcentują konieczność utrzymywania kanałów komunikacji z Rosją, głównie ze względu na uzależnienie energetyczne i interesy gospodarcze, co wielokrotnie prowadziło do paraliżu wspólnych oświadczeń Grupy V4.

3. Energetyka: Atom czy gaz?

Różne miksy energetyczne wymuszają inne priorytety w Brukseli:

• Czechy i Słowacja: To kraje „atomowe”. Ich priorytetem jest uznanie energii jądrowej za zieloną i zrównoważoną (taksonomia UE), co pozwoli im na bezpieczną transformację.

• Polska: Przez lata oparta na węglu, obecnie przechodzi gigantyczną transformację w stronę atomu i OZE (farmy wiatrowe na Bałtyku), co stawia ją w roli lidera inwestycyjnego regionu.

• Węgry: Pozostają silnie związane z tradycyjnymi dostawami surowców energetycznych ze wschodu, co rzutuje na ich niechęć do szybkich sankcji i nagłych zmian w logistyce paliwowej.

Tabela: Porównanie kluczowych priorytetów V4

Podsumowanie: Czy V4 ma przyszłość?

Różnice wewnątrz V4 są naturalne dla demokratycznych państw o różnych potencjałach. Mimo okresowych kryzysów, Grupa Wyszehradzka pozostaje formatem „technicznym”, który najlepiej sprawdza się w sprawach praktycznych: wspólnej budowie dróg, współpracy kulturalnej (Fundusz Wyszehradzki) czy wzmacnianiu pozycji handlowej regionu, który jako całość jest jednym z najważniejszych partnerów gospodarczych dla Niemiec i reszty Europy.