Czeski Knedlik: Nie tylko dodatek
- Subtitle: Fundament czeskiego talerza
- Excerpt: Odkryj różnice między knedlikiem bułczanym, ziemniaczanym a karlowarskim. Przeczytaj, jak uzyskać idealną puszystość i dlaczego jest to najlepszy "nośnik" dla sosów.
Przygotowanie idealnego knedlika bułczanego to test umiejętności pracy z ciastem drożdżowym. Do ciasta dodaje się czerstwe bułki pokrojone w kostkę, które tworzą charakterystyczne "oczka" w przekroju. Ciasto musi rosnąć w cieple, a następnie formuje się z niego podłużne wałki przypominające bochenki chleba. Gotowanie odbywa się we wrzącej wodzie lub na parze przez około 20 minut. Najtrudniejszym momentem jest wyjęcie knedlika i natychmiastowe nakłucie go widelcem lub wykałaczką, aby para uszła ze środka – inaczej knedlik "siądzie" i stanie się gumowaty. Kroi się go nie nożem, lecz nitką, co pozwala zachować puszystość i nie zgniata struktury.
Knedliki tradycyjnie kroi się za pomocą nitki lub specjalnego krajalnicy strunowej, aby nie zgniatać ciasta nożem.
Knedlik ziemniaczany z kolei jest cięższy i bardziej sycący. Robi się go z gotowanych ziemniaków, mąki i jajek, często podając do pieczonych mięs z kapustą. Wersja karlowarska to wariant "premium", w którym zamiast drożdży używa się ubitych białek jaj, co nadaje mu strukturę przypominającą suflet. Artykuł zagłębia się w regionalne odmiany, wspominając o knedlikach nadziewanych wędzonym mięsem (plněné knedlíky) czy owocowych wersjach deserowych. Knedlik to symbol czeskiego domu – zapach gotowanego ciasta drożdżowego to dla wielu Czechów najważniejsze wspomnienie z dzieciństwa, a umiejętność jego przygotowania była niegdyś warunkiem koniecznym do zostania dobrą gospodynią.