Republika Czeska to kraj o niezwykle bogatej tradycji rybackiej, która sięga średniowiecza, jednak przeciętny konsument nad Wełtawą podchodzi do darów wód z dużą rezerwą. Centralnym punktem tego wodnego wszechświata jest Trzeboń (Třeboň) – południowoczeska stolica stawów, gdzie od stuleci hoduje się legendarnego karpia trzebońskiego. Dla Czechów ryba ta jest synonimem tradycji, wigilijnej wieczerzy i narodowej dumy. Jednak poza tym jednym, niemal sakralnym gatunkiem, czeska kultura kulinarna wykazuje zadziwiający dystans do rybiego mięsa. Podczas gdy półki w polskich czy niemieckich sklepach uginają się od różnorodności ryb słodkowodnych i morskich, w czeskich domach wybór zazwyczaj ogranicza się do karpia, łososia oraz, budzącej kontrowersje wśród dietetyków, pangi. Zrozumienie tego fenomenu pozwala wejrzeć głębiej w czeskie podniebienie, które bywa niezwykle wierne tradycji, ale jednocześnie nieufne wobec tego, co nieznane lub trudne w obróbce. W tym artykule sprawdzimy, dlaczego Trzeboń karpiem stoi i dlaczego z innymi rybami jest w Czechach tak „słabo”.
