Budowa katedry św. Wita, Wacława i Wojciecha to epopeja trwająca od 1344 roku aż do jej ostatecznego ukończenia w 1929 roku. Ta monumentalna budowla jest najwyższym przykładem gotyku w Czechach, a jej strzeliste wieże definiują panoramę stolicy.
Architektura świątyni to dialog epok – od fundamentów położonych przez Macieja z Arras i Piotra Parlera, po neogotycką fasadę z początku XX wieku. Wnętrze skrywa skarby o nieocenionej wartości: od Kaplicy św. Wacława wyłożonej półszlachetnymi kamieniami, po barokowy, odlany ze srebra nagrobek św. Jana Nepomucena.
Światło wpadające przez witraże, w tym ten najsłynniejszy, zaprojektowany przez Alfonsa Muchę, tworzy wewnątrz niemal mistyczną atmosferę. Katedra nie jest jedynie muzeum; to miejsce koronacji czeskich królów i krypta, w której spoczywają władcy tacy jak Karol IV. Każdy detal – od rzygaczy na zewnątrz po misterne sklepienia siatkowe – świadczy o kunszcie rzemieślników, którzy przez stulecia wznosili ten symbol narodowej dumy. To punkt, w którym historia polityczna Czech nierozerwalnie splata się z historią sztuki sakralnej.
