Berounka jest rzeką o dwóch obliczach. Powstaje w Pilźnie z połączenia czterech mniejszych rzek (Mže, Radbuza, Úhlava i Úslava) i od tego momentu zaczyna swój malowniczy bieg ku Wełtawie. W przeciwieństwie do gwałtownej Vydry, Berounka jest rzeką łagodną, szeroką i niemal pozbawioną niebezpiecznych bystrzy. To właśnie ten spokój sprawił, że stała się ona ulubionym celem "wodaków" (czeskich kajakarzy i kanadyjkarzy). Spływ Berounką to nie sport ekstremalny, to styl życia – powolne przemieszczanie się od jednej nadrzecznej gospody do drugiej, spanie w namiotach i pieczenie kiełbasek przy ognisku.
Technicznie rzeka jest fascynująca ze względu na głębokie doliny, które wyżłobiła w twardych skałach prekambryjskich. Najpiękniejszy odcinek prowadzi przez chroniony obszar Křivoklátsko (rezerwat biosfery UNESCO), gdzie rzeka meandruje wśród wysokich, zalesionych wzgórz. Nad jej brzegami górują monumentalne budowle: od królewskiego zamku Křivoklát, przez ukryte w lasach ruiny Krašova, aż po majestatyczny Karlštejn tuż przed jej ujściem do Wełtawy. Charakterystycznym elementem krajobrazu są też liczne "jazy" (progi wodne), które dla kajakarzy stanowią jedyne punkty wymagające większej uwagi i techniki.
Berounka to jednak przede wszystkim rzeka z duszą. To tutaj toczy się akcja nostalgicznych opowiadań Oty Pavla (m.in. "Śmierć pięknych saren"), który z niezwykłą czułością opisywał tutejsze połowy ryb i mgły unoszące się nad wodą. Odwiedzając kultową gospodę U Rozvědčíka lub stary prom w Luhu pod Branovem, można poczuć atmosferę dawnych Czech, gdzie czas płynie tak wolno jak nurt rzeki. To idealne miejsce na "cyfrowy detoks" i powrót do korzeni, gdzie jedynym napędem jest siła własnych rąk, a jedynym celem – kolejny malowniczy zakręt rzeki.
