Jezioro Lhota to klasyczny przykład pískovny, czyli zalanej piaskowni. Wydobycie piasku na ogromną skalę prowadzono tu w latach 60. i 70. XX wieku (materiał ten posłużył m.in. do budowy praskiego metra i autostrady D1). Po zakończeniu prac wyrobisko o powierzchni około 25 hektarów naturalnie wypełniło się wodą gruntową. Dzięki piaszczystemu podłożu, które działa jak gigantyczny filtr, woda w Lhocie utrzymuje niezwykłą przejrzystość przez całe lato, unikając problemów z sinicami, które nękają wiele czeskich zbiorników.
Technicznie jezioro osiąga głębokość do 7 metrów, a jego dno opada łagodnie, co czyni je bezpiecznym miejscem do rekreacji. To, co wyróżnia Lhotę na tle innych kąpielisk, to otoczenie – zbiornik jest w całości otoczony gęstym, starym lasem sosnowym. Kombinacja zapachu żywicy, nagrzanego piasku i czystej wody tworzy unikalny mikroklimat, który wielu Czechom przypomina wakacje nad Adriatykiem lub Bałtykiem.
Lhota przeszła do historii jako miejsce obyczajowego przełomu. W latach 80. powstała tu pierwsza w ówczesnej Czechosłowacji oficjalna plaża nudystów, która do dziś zajmuje oddzielną, dużą część brzegu i jest uznawana za jedną z najlepszych w kraju. Dziś jezioro to nowoczesny kompleks z pełną infrastrukturą, boiskami do siatkówki plażowej i kultowymi stoiskami z smaženým sýrem. To idealny przykład na to, jak teren poprzemysłowy może stać się najbardziej pożądanym adresem letniego wypoczynku, łączącym inżynieryjną przeszłość z sielankową teraźniejszością.
