Zapora Fláje została zbudowana w latach 1951–1963 w celu zapewnienia wody pitnej dla uprzemysłowionego regionu podgórskiego (okolice Mostu i Litvínova). Ze względu na to, że transport materiałów budowlanych w wysokie góry był ekstremalnie trudny (zbudowano w tym celu specjalną kolejkę linową), inżynierowie zdecydowali się na rzadką konstrukcję filarową. Dzięki temu zużyto o 30% mniej betonu niż przy zaporze grawitacyjnej, nie tracąc przy tym nic na stabilności.
Z perspektywy technicznej to majstersztyk. Tama nie jest jednym litym murem, lecz składa się z 31 oddzielnych betonowych bloków (filarów). Pomiędzy nimi znajdują się puste przestrzenie, które tworzą gigantyczne, przypominające katedry sale wewnątrz tamy. Pełnią one ważną funkcję: pozwalają na swobodne odprowadzanie gazów z podłoża, chłodzenie betonu oraz – co najważniejsze – dają inżynierom bezpośredni wgląd w "stan zdrowia" konstrukcji. Wnętrze tamy można zwiedzać, a panująca tam stała temperatura i niesamowita akustyka robią piorunujące wrażenie.
Otoczenie zapory jest równie fascynujące, co ona sama. Aby zbiornik mógł powstać, zatopiono wioskę Fláje, z której do dziś ocalał jedynie drewniany kościół św. Jana Chrzciciela (przeniesiony w całości do pobliskiego Českiego Jiřetína). Zbiornik leży na wysokości 736 m n.p.m. i jest otoczony dziką naturą Rudaw, co sprawia, że woda jest tu krystalicznie czysta, a panorama z korony tamy (dostępnej dla pieszych) zapiera dech w piersiach. Fláje to dowód na to, że oszczędność materiału, wymuszona przez trudne warunki, może doprowadzić do powstania inżynieryjnego dzieła sztuki.
