Zapora Dalešice, zbudowana w latach 70. XX wieku, to prawdziwy gigant ukryty w głębokiej dolinie rzeki Jihlavy. Jej sypana grobla ma wysokość 100 metrów, co czyni ją najwyższą zaporą tego typu w Czechach i jedną z najwyższych w Europie. To właśnie dzięki tej potężnej barierze powstało jezioro, którego głębokość sięga aż 84 metrów. Tak ogromna masa wody służy przede wszystkim jako zbiornik dla elektrowni szczytowo-pompowej oraz jako rezerwuar wody technologicznej dla pobliskiej elektrowni jądrowej Dukovany.
Pod względem wizualnym Dalešice to miejsce unikatowe. Zbiornik jest bardzo wąski i kręty, a jego brzegi tworzą niemal pionowe, zalesione skały, co sprawia, że płynąc statkiem wycieczkowym, można poczuć się jak w Skandynawii. Woda jest tu wyjątkowo czysta, co przyciąga nie tylko turystów, ale i rzadkie gatunki ptaków, w tym muflony, które często można dostrzec na skalnych urwiskach. Ciekawostką inżynieryjną jest fakt, że zapora została zaprojektowana tak, by wytrzymać nawet ekstremalne wstrząsy sejsmiczne, co czyni ją jedną z najbezpieczniejszych konstrukcji wodnych w regionie.
Miejscowość i okolice zapory zyskały nieśmiertelność dzięki filmowi „Postrzyżyny” (Postřižiny) w reżyserii Jiříego Menzla na podstawie prozy Hrabala. Choć film kręcono głównie w pobliskim browarze, to klimat regionu i sama rzeka Jihlava są z nim nierozerwalnie złączone. Spacerując po koronie zapory lub płynąc statkiem „Horácko”, można poczuć tę specyficzną, sielankową atmosferę dawnych Czech, która kontrastuje z brutalną, potężną inżynierią tamy. Dalešice to idealny przykład tego, jak obiekt przemysłowy o kluczowym znaczeniu dla bezpieczeństwa energetycznego kraju może stać się perłą turystyczną i ostoją dzikiej przyrody.
